అమ్మ!

June 26, 2015 By: Category: పాటలు

నవమాసాలు నన్ను మోసి, కని,
ఈ లోకానికి నా ఉనికిని తెలియజేసి
తనలోకమే నేనుగా భావించి
నా ముద్దు ముద్దు పలుకులకి మురిసి
మంచి మంచి పలుకులు నెరపి
గోరుముద్దలు తినిపించి
మంచి బుద్దులు నేర్పించి
భయపు ఛాయలనించి రక్షించి
ధైర్యపు వెలుగులు చూపించి
తనలోని ఒక నేస్తాన్ని పరిచయం చేసి
అమ్మతనంలోనే స్నేహ మాధుర్యాన్ని రంగరింప చేసి
స్నేహానికే ఒక నూతన భాష్యాన్ని చెప్పి
అన్నివేళలా తానున్నానని భరోసా ఇచ్చి
“మా అమ్మలాంటి అమ్మ లేదని” అనిపించిన
” అమ్మకి”
ప్రేమతో………………….. దినవహి సత్యవతి

“ బాలల కథల పోటీ – 2015 ”

June 23, 2015 By: Category: వివిధ

అంతర్జాల ( వెబ్ ) పత్రిక “ శిర్జకదంబం ” నాలుగు సంవతసర్జలు పూర్తి చేసుకంటున్న సందర్భంగా బాలల కోసం కథల

పోటీని నిర్వహిస్ింది. 15 సంవతసర్జలలోపు బాల బాలికలందరూ ఈ పోటీలో పాల్గొన్డానికి అర్హులే ! ఈ పోటీ కేవలం పిలలలు వ్రాసిన్
కథలక మాత్రమే !

పది కథలను ఎంపిక చేసి, బాలల కోసం సాహితయ సృష్టి చేసిన్ గత తర్ం ర్చయితలు పదిమంది పేర్తట ఒక్కొకొ కథక

₹ 500 /- వంతున్ బహుమతిగా అందించబడుతుంది.

కథలు పంపడానికి చివర్త తేదీ 15 జూలై 2015. మిగిలిన్ వివర్జలక www.sirakadambam.com లో చూడవచ్చు.

లేదా editorsirakadambam@gmail.com న్ందు గానీ, చర్వాణి : +91 9440483813 న్ందు గానీ

సంప్రదించవచ్చును.

మోసం ఫలితం.

June 18, 2015 By: Category: కథలు

బాపయ్య పరమపిసినారి.కన్నబిడ్డలకుసైతం కడుపునిండా కూడు పెట్టేవాడుకాదు. ధనం దాయడమే బాపయ్య లక్ష్యం, అతడికి ఇష్టం కూడానూ.  బాపయ్య  కొడుకుల్లో పెద్దవాడు శేషు చదువంటే ఇష్టం చూపక తండ్రి వెంటే ఉండి డబ్బు దాయడంలో మెలకువలు  నేర్చు కోసాగాడు. చిన్నవాడు  వాసు కాస్తంత  చదువు కుని, చిన్నపాటి ఉద్యోగం సంపాదించుకున్నాడు.జబ్బుతోతీసుకుంటున్న తల్లికి వైద్యం చేయించను తనవద్ద తగినంత డబ్బు లేక పోడంవల్ల , తల్లి  వైద్యానికి  సొమ్మివ్వ మని తండ్రినిఅడిగాడు. బాపయ్య  ససేమిరా అనగా, డబ్బివ్వని  తండ్రిని  వదలి , తన ఉద్యోగమూ  మానుకుని  తల్లి తో పాటుగా , ఎరిగున్నవారితో కల్సి పట్నం  వెళ్ళాడు. కొద్దిగా సొమ్ము దాచి తల్లికి  వైద్యం చేయించాలని  వాడి ఆశయం. వాసు మారు బేరానికి పండ్లవ్యాపారం  చేసుకుంటూ ,సొమ్ము కూడేసు కుంటూ తల్లికి మంచి మందులు ఇప్పించ సాగాడు.క్రమంగా తల్లి ఆరోగ్యం మెరుగు పడసాగింది.

కొంత కాలానికి బాపయ్యకు  వయస్సు  మీరడంతో పాటుగా ,ఆయాసం  తగులు కుంది. సరైన  వైద్యం చేయిం చు కోను ధనంఖర్చవు తుందనే భయంతో తూతూ మంత్రం వైద్యం వల్ల ఆరోగ్యం క్రమ క్రమంగా క్షీణించ సాగింది.    Read the rest of this entry →

నేను సైతం….

June 18, 2015 By: Category: ఒకమంచిమాట

నేనుసైతం…….

ఉదయం 9 గంటలయ్యింది.  ఇవాళ నేను లేవటం బాగా ఆలస్యమయ్యింది.  అప్పటికే లేచి తయారయి తాను  కాఫీ తాగేసి మా అందరికీ టిఫిన్ చేసి,  పేపర్  చదువుదామని కూర్చోబోతున్న అత్తయ్య   నన్ను చూసి  పలకరింపుగా  నవ్వారు.

” ఏమ్మా అలసట తీరిందా? ” అని అడిగారు.

“అవును”  అన్నట్లు  తల ఊపాను.

” నిన్న రాత్రి నువ్వు ఆఫీసునించి రావటం ఆలస్యం అయ్యుంటుంది అందుకే ఇంకా లేవలేదు అనుకుని టిఫిన్ చేసేశాను , చల్లారిపోతుందేమో త్వరగా తినేయండి నువ్వూ అపర్ణా ” అన్నారు మళ్ళీ తనే.

” థ్యాంక్స్ అత్తయ్యా  ” అంటూ  బ్రష్  చేసుకోవటానికి  బాత్రూం వైపు  నడిచాను. ఇంతలో అపర్ణ లేచివచ్చింది .  లేవగానే  వాళ్ళ  నాన్నమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళి కాసేపు గారాలు పోవటం దానికి అలవాటు. ఆవిడకి కూడా అదంటే  ప్రాణం.   ఒకటవ తరగతి  చదువుతున్న అపర్ణకి  సెలవలు పైగా  ఆరోజు  ఆదివారం కూడా!  అపర్ణవాళ్ళ నాన్నగారు  అంటే మావారు ఏదో పనిమీద విజయవాడ వెళ్ళారు సాయంత్రానికల్లా వచ్చేస్తానని  చెప్పి.  ఇంక  ఇంట్లో  నేను  అపర్ణా  అత్తయ్యా మాత్రమే ఉన్నాము.  ఈరోజు అత్తయ్య పుణ్యమా అని టిఫిన్ పని తప్పింది.  లేదంటే  ఆదివారం వచ్చిందంటే నాకు ఊపిరితిరగనంత పని ఉంటుంది. ఈయనకి పొద్దున్నే లేచే అలవాటు సెలవపూటైనా సరే! పోనీ తాను లేచి తనపనులు చేసుకుంటారా  అంటే  అలాకాదు, నన్ను కూడా లేపేస్తారు “నాకేమీ తోచట్లేదు ” అంటూ!!!

అప్పటికీ అత్తయ్యగారు అంటూనే ఉంటారు  ” పాపం ఆ అమ్మాయికి దొరికేదే ఈ ఒక్కరోజు , ఉద్యోగం చేసొచ్చి ,ఆ పిల్ల(అపర్ణ) వెనకాల తిరిగి తిరిగి అలసిపోతుంది పడుకోనీయరాదుటరా? ” అంటూ.  ఈయన వింటేగా?

టిఫిను  కానిచ్చి కుక్కర్ లో  అన్నం పప్పు పెట్టి స్టవ్ పైన ఎక్కించి , అపర్ణకి జడ వేద్దామని కూర్చుని టి.వి. ఆన్ చేశాను.   అత్తయ్య  పేపర్  చదువుకుంటున్నారు.  ఆవిడకి  అదొక పెద్ద కాలక్షేపం.  మొత్తం పేపరంతా అ నించి అః వరకు చదివేస్తారు.  మధ్య మధ్యలో ఆసక్తి కరమైన విషయాలు , వార్తలూ ఉంటే

” కల్యాణీ  ఇది విను ” అంటూ నాక్కూడా చదివి వినిపిస్తుంటారు .   తీరిక  దొరికినప్పుడల్లా ఇద్దరమూ చాలా  విషయాలపై  చర్చించుకుంటూ  ఉంటాము.  నేను ఈ మధ్యనే కొండపల్లి లో కొన్న లక్కపిడతల సెట్ తో ఆడుకుంటూ  మధ్య  మధ్యలో తలెత్తి  టి.వి.  చూస్తోంది  అపర్ణ .

ఉన్నట్టుండి “అమ్మా ఆయనెవరూ?” అని అడిగింది అపర్ణ టి.వీ. లో ఒక చోట వేలుపెట్టి చూపిస్తూ. అప్పటిదాకా అత్తయ్యతో ఏదో  మాట్లాడుతున్న  నేను తలతిప్పి టి.వి. లో అపర్ణ చూపించిన  చోట  చూశాను.

టి.వి. లో ఏదో కార్యక్రమంలో ముఖ్య మంత్రిగారి ఫ్లెక్శీ   కనిపిస్తోంది.

” ఆయన మన ముఖ్య మంత్రిగారమ్మా!”  అన్నాను.

” ముఖ్య మంత్రి అంటే?”  అడిగింది  అమాయకంగా.

” ముఖ్య మంత్రి  అంటే  మన  తెలుగు వాళ్ళందరికీ  ఆయన  పెద్ద  అన్నమాట”  అన్నాను.

” మరి రంజితా వాళ్ళకి కూడా ఆయనే పెద్దా?” తిరిగి ప్రశ్నించింది.  రంజిత  మా  అన్నయ్య కూతురు, వాళ్ళు హైదరాబాదులో ఉంటారు.

“వాళ్ళకి  వేరే పెద్ద  ఉన్నారమ్మా !”   అన్నాను .

“మరి  తెలుగువాళ్ళందరికీ  ఆయనే  పెద్ద  అన్నావుగా ఇందాక?”  అంది  ఫ్లెక్శీ  చూపిస్తూ.  “మరి రంజితా వాళ్ళు తెలుగు వాళ్ళు కాదా?”  అంది తిరిగి.

“అందరూ తెలుగు వాళ్ళే అయితే  ఇద్దరు  పెద్దలెందుకూ ”  అని దాని  సందేహం.  ఏం చెప్పాలో ఎలా చెప్పాలో  తెలియలేదు.  ఒకవేళ  చెప్పినా  దాని  చిన్న బుర్రకి  అర్థమవుతుందా?  అన్న మీమాంశలో పడ్డాను.  నిస్సహాయంగా  అత్తయ్య వైపు చూశాను.

ఆవిడ ముసి ముసిగా నవ్వుకుంటున్నారు.   పేపరు  చదువుతున్నారన్న మాటేగానీ  మా సంభాషణ   అంతా  ఆలకిస్తూనే  ఉన్నారన్న మాట.    ఆవిడ  ఎందుకు  నవ్వుతున్నారో  కూడా  నాకు తెలుసు.   అపర్ణ  ప్రశ్నలు అడగటం మొదలు పెట్టిందంటే  ఇంక ఆపదు .  అందుకే  అప్పుడప్పుడూ  మేము  ముద్దుగా  దానిని   ” యక్షిణి”  అని పిలుచుకుంటాము.

నేను  ఎంతకీ  సమాధానం  చెప్పకపోయేటప్పటికి  అపర్ణ  తలెత్తి  నావైపు  చూసింది.

నా  ఇబ్బంది  గ్రహించినట్లున్నారు  అత్తయ్య  ” కల్యాణీ ఈ వార్త విన్నావా? ”  అన్నారు.

నానించి  ఇంక  సమాధానం  రాదనుకుందో  ఏమో  తిరిగి   ఆడుకోవటంలో పడిపోయింది  అపర్ణ.

“అమ్మయ్య”  అనుకున్నాను మనసులోనే.  అపర్ణకి బోలెడన్ని  సందేహాలు వస్తుంటాయి.

ఎక్కడో  చదివాను  “పిల్లలడిగే ప్రశ్నలన్నిటికీ సాధ్యమైనంతవరకూ సమాధానం చెప్పాలని , వాళ్ళని కసురుకోకూడదనీ”  అందుకే  అపర్ణ  సందేహాలన్నిటికీ  దానికి  అర్థమయ్యే పదాలలో ఓపికగా సమాధానాలు  చెప్తుంటాను ఎప్పుడూ.

ఇంతలో అత్తయ్య ” నూతన రాజధాని నిర్మాణానికి తమ వంతు సహకారం చేద్దామనుకునే వాళ్ళు ఈ క్రింది సహాయ నిధికి చెక్కు కానీ డ్రాఫ్టు కానీ పంపవచ్చు అని రాసారమ్మా ” అన్నారు.

” అవునత్తయ్యా నేనూ మీ అబ్బాయీ కూడా అనుకుంటున్నాము సహాయ నిధికి ఎంతోకొంత డబ్బు పంపుదామని ” అన్నాను.

” మీరు పంపేటప్పుడు నాకు కూడా చెప్పండి , సహాయ నిధికి  నేను కూడా చెక్కు ఇస్తాను”  అన్నారు అత్తయ్య.  ఇలాంటి  సందర్భాలలో ఆవిడెప్పుడూ  ముందరే  ఉంటారు.

” అలాగే  అత్తయ్యా ”  అన్నాను.

ఆడుకుంటున్నదల్లా  ఉన్నట్టుండి  ” అమ్మా రాజధాని అంటే ఏమిటీ?”  అని  అడిగింది  అపర్ణ .

” రాజధాని  అంటే  మనందరికీ  అన్నీ  దొరికే  ఒక  మంచి  పెద్ద  ఊరు”  అన్నాను

” అమ్మా!  సహాయ నిధి  అంటే  ఏమిటి?”   అడిగింది  మళ్ళీ అపర్ణ.  అప్పుడర్థమయ్యింది నాకు అపర్ణ  ఆడుకుంటోందన్న మాటేగానీ మా మాటలన్నీ  వింటోందనీ .  మా  సంభాషణలో  పదే  పదే  తనకి వినపడుతున్న పదాల  గురించి  అడుగుతోందనీనూ.

“సహాయ నిధి  అంటే  మనం  ఎవరికైనా  హెల్ప్  చెయ్యాలనుకుంటే  వాళ్లకి  డబ్బులు ఇవ్వటం”  అన్నాను.

“ఇప్పుడు సహాయ నిధి ఎవరికీ?” అంది .  మళ్ళీ మొదలైంది  అపర్ణ  ప్రశ్నల  పరంపర  అని  మనసులో అనుకుని ” మనకి  పెద్ద ఊరు  అంటే  రాజధాని  అని చెప్పానే  అది  కడదామని  ముఖ్య మంత్రిగారు అనుకుంటున్నారు  అందుకని”  అన్నాను

” ముఖ్య మంత్రిగారి  దగ్గర  డబ్బులు లేవా?”  అడిగింది  అమాయకంగా.

“ఉన్నాయమ్మా  కానీ  ఇంకొంచెం   మనందరమూ  కూడా  ఇస్తే  మనకి  ఇంకా  మంచి  ఊరు వస్తుంది అందుకని”  అన్నాను.

ఇంతలో  కాలింగ్ బెల్  మ్రోగటంతో  “ఎవరై ఉంటారబ్బా ? ” అనుకుంటూ తలుపు తీయటానికి లేచాను.

” నాన్నగారు వచ్చారు”  అంటూ   తలుపు  దగ్గరికి  రావటానికి  బదులు  తుర్రున  లోపలికి పరుగెత్తింది.

” అల్లరి పిల్ల ” అనుకుంటూ తలుపు తీశాను.  అపర్ణ  ఊహించినట్లుగానే  వాళ్ళ  నాన్నగారే!

“సాయంత్రం అవుతుందన్నారు, అప్పుడే వచ్చేసారు బహుశః పని అయిపోయిందనుకుంటాను ”  అనుకుని మంచినీళ్ళు  తేవటానికి  లోపలికి వెళ్ళాను.

ఎంత వేగంగా అయితే లోపలికి వెళ్ళిందో అంత వేగంగానే మళ్ళీ వచ్చింది అపర్ణ.

గబగబా వాళ్ళ నాన్న  దగ్గరికి  వెళ్ళి  ” నాన్నా ఇదిగోండి”  అని  ఏదో  వాళ్ళ  నాన్న   చేతిలో పెట్టింది.      అప్పుడు   చూసాను   అదేమిటో.  అది  అపర్ణ   కిడ్డీ బ్యాంకు.  ఈ  మధ్యనే  వాళ్ళ  నాన్నమ్మ  కొనిపెట్టారు దానికి.   అప్పటినించీ   తనకి ఎవరు  డబ్బులిచ్చినా   తీసుకెళ్ళి అందులో  వేసుకోవటం  మొదలు పెట్టింది.

ప్రతీసారి డబ్బులు  కిడ్డీ  బ్యాంకు లో  వేసే  ముందు  నా  దగ్గరికి  వచ్చి అప్పటి వరకూ ఎంత పోగైందో  చెప్పి ,  అంతేనా  అని  నిర్థారణ  చేసుకుంటుంది.

“దేనికమ్మా ఇది?” అని అడిగారు మావారు  కూతురిని.

“సహాయ నిధికి ,  ఇందులో  టెన్  రుపీస్  ఉన్నాయి  తెలుసా?”  అంది  గొప్పగా .

“ఎవరి సహాయ నిధికమ్మా?”  అన్నారు మావారు  కూతురు  దేనిగురించి  మాట్లాడుతోందో   అర్థంకాక.

అప్పుడు  నేను మావారికి  అప్పటిదాకా  జరిగినదంతా  వివరించి  చెప్పాను.

“ముఖ్య మంత్రిగారి  సహాయ నిధికి  మనం కూడా  డబ్బులు  ఇస్తే  ఇంకా  మంచి  ఊరు కట్టవచ్చు”  అని నా మాటల  ద్వారా  అపర్ణ  చిన్ని బుర్రకి  అనిపించినట్లుంది  అందుకే  “నేను సైతం……” అంటూ  తన కిడ్డీ  బ్యాంకు లోని  డబ్బుని  ముఖ్యమంత్రిగారి  సహాయనిధికి  ఇవ్వమని  వాళ్ళ  నాన్నకి  ఇస్తూ సంతోషంగా  ఒకింత  గర్వంగా  మా  అందరికేసి  చూసిన  అపర్ణని  చూసి  ముందు  ఆశ్చర్యపడటం  తర్వాత  ఆనంద పడటం  మా వంతయ్యింది.

 

ప్రియమైన పిల్లలూ !  మీరుకూడా  పొదుపు  నేర్చుకుని  మంచిపనులకి  సహాయం చేస్తారుకదూ!…………………………. దినవహి సత్యవతి